غزل

کلي د  خانـانـو وو  ښـارونـه  د  سېټانو  شول
دوه  ګـزه  قبرونه  دي  هغـه  د غـریبانو  شول

څنګ کښې د جانان چې د جنت غوندې وختونه وو
څـۀ  د رقیبانو  شول او څۀ د ریبارانـو  شـول

دغـه  د ژوندون  یـو څـو کالونه یې  راکـړي وو
نیم د ارمـانـونـو  شول او نیم  د ژړاګانـو شـول

لږ څه کښې خوشحال شي او په لږ څۀ مرور ګرځي
اوس مو په پیرۍ کښې زړونه هم د ماشومانو شول

بـرقـهؔ د  غـمـونـو  وېـش چـی کله  په ازل کښې وو
څۀ د  عاشقانو  شول او  څۀ  د  شاعرانو  شول
سعدالله جان بــرقؔ