غزل

چې اندازه يې د مجلَس واخسته
خـپله خـبره يې واپـس واخسته

خداے به دې بوځي فریښتو مقام ته
کــه بـد دعـا دې د هـوَس واخسته

خـپله ذاتــي بلا خـفـه شــوه رانه
چې مې بلا د خپل اولس واخسته

ستا د وصال رکعات نه پاتې شومه
ډېره شېبه مې په اودس واخسته

هیڅ يې زۀ نۀ کړم متاثر ادریسه
ما جائـزه د دې سـرکس واخسته.

محمد ادریس امېل