غزل

چې زۀ يې ثنا خوان شوم ټول جهان يې ثنا خوان شو
جانان چې مې جانان کړو اوس د هر سړي جانان شو

چـې تـۀ راغلے سپرلــے راغلـو ګلونـه پـه خندا شُو
د تلـو سره دې سـم پـه ټـول جهان بـاندې خزان شو

چې تـا رانـه لاس واخېستو حالت مې د مجنــون شو
زۀ تـا تـه شـوم حېرانـه ، خلک ما تـه ټـول حېران شو

چې چرته هم پښتون دے بل پښتون سره په شر دے
دا ځکـــه خــو نن پاتـې د دنيـا پــه هـــر ميدان شو

اوس ګــرځي سر ببر څيرې ګـرېوان پـه شاړو دشتـو
پـه مينه کښې دې ګرانه وقارؔ داسې سرګـردان شو.

وقارالدين وقارؔ