غزل

چې خبره د پښتو او يا دَ ننګ شي
په غوږو مې دَ خوشال دَ تورې شړنګ شـي

زۀ به کومه پورې ستا په ستم چپ يم
دا متل دے چې څوک تنګ شي نو په جنګ شي

دا خــــــو وېش دَ قسمتونـــو دے نادانــه
محبت کښې څوک باچا او څوک ملنګ شي

دَ رباب پــــه شان آهنګ لـــري ګفتار کښې
چې څۀ ګفت يې له خلې وځي جلترنګ شي

محبت خــــو ضمــــــــانت دَ زندګۍ دے
چې بې مينې وي هغه زړۀ لکه سنګ شي

چې دَ رب دَ رضا تاج دَ چا په سر وي
بې له ملکه، بې له تخته به اورنګ شـي

زړۀ په زوره وړي وقارؔ نـــه او دا وائي
"مړه دا خو مې په تا باندې قلنګ شي".

وقارالدین وقار