غزل

ناتار دے په ستار کې مې تارونه ورانوي 
انګار دے محبت د ژوند کارونه ورانوي  

نفرت لکه د اور په سوزیدو کمیږي نه 
سیلاب دے چې راسر شي نو ښارونه ورانوي 

سپوږمۍ راله تیاره نیمګړے کړې ده او لمر
زمونږ د امیدونو سهارونه ورانوي  

یو کس د تیرې شوې زمانې د مازیګر   
تصویر کښې له ګودره چینارونه ورانوي  

دا پیغلې د خپل اصل نه پټیږي آیینې  
او وخت یې د مخونو سینګارونه ورانوي   

وجود مې افسانو سره تړلے خو افسوس
سعوده حادثې ترې کردارونه ورانوي  
سید شاه سعود