غزل

زۀ فلسفــــــــه دَ محبـــت ورښــايـــــــم
دَ نفــــرتونو نــــه نفـــــرت ورښايــــــم

چې مو د سيمې نه د کرَکي ورک شي
ځکـه دې خلکــــو تا الفت ور ښايــــــم

که چرته يَو شو , طاقتور به شو مونـــــږ
د اتّـــــفاق ورلـــه قيمت ورښــــايــــــــم

يَــو مـو اقدار د پښتـــانـــو اســـلافــــــو
بل د اسلام ورلـــــه غېرت ور ښايــــــم

چـــــې حق خبــــره ښـــۀ په جار کوي بيا
وقــارهؔ خلکــو ته جـــــــراْت ورښـــايـــــم.

وقارؔ