غزل

غمژن زړګے رالــه خــوشال کــــه کنــــه
دا تــــورې زلفې رالـــه ټال کـــه کنـــه

چې د زړګي په باغ مې هم سپرلے شي
راتــــه عـــطا دې خپل وصـــال که کنه

تمامي شپـــۀ چې ژاړم ستا تصـــوير ته
راشــــه ما خلاص د دې جنجال کـــه کنه

زرې زرې کــــړم ستـا جفــــا دلبــــره
لــــږ دې زړۀ خوږ زما پـــه حال که کنــه

ربــــه کاجل مې کـــړه د تـــورو سترګــو
يا مې پـــه سپينــــه زنـــــه خال که کنه

تـــر څــو به ژاړې د جانان پـــه غم کښې
وقــــارهؔ  بس کـــه ځان سمبال کــه کنـه.
وقارالدين وقارؔ