غزل

پښتو غزل

لحظه لحظه مې وژنې د شيرينو سترګو ياده د زلفو غر ته ودرېږم او چـــــغې کړم فرهاده

❃ ❃ ❃

د څومره پرهرونو پرده پوش مې يې همرازه د څومره پرهرونو راز مې وسپــــړې فريـاده

❃ ❃ ❃

د مينې تقدس مې بې منصوره چرته مه شه په خپله لوپټه مې ســــــترګې وتــړه جلاده

❃ ❃ ❃

د هر يو کيفــــــــيت نه دي تيريږم اضطرابه خو روح ته مې زندۍ پرته ده ساه مې کړه اذاده

❃ ❃ ❃

د کمې اژدهــا ذهر دي مړه کړم په وجود کې د کمې اژدهــــا خوله درنه اوباســم هيواده

❃ ❃ ❃

چې پيغلې عطربويه غيږ راځي دروېش روښانه په ټول وطن مې خور کړه د جانان د زلـفو باده

دروېش روښان